เย้ในที่สุดก็มาอัพบล็อกตัวเองอีกแล้ว^^

กว่าจะมาได้ก็ไม่รู้ว่าติดอะไรอยู่(แร๊คไงไอ้บ้า^^")

และก็วันนี้อัพบล็อกของแร๊กด้วยเย้ๆๆ^^

แต่ฟีลมานฮือๆๆมากกว่าอยากรู้อ่านเองเน้อฮือๆๆ

รู้สึกวันนี้เป็นบล็อกที่มีแต่เรื่องจิงๆนะเนี่ยไม่เข้าใจเลยเอาหละไปดูกันเต๊อะ>w<

Category UP!!

Up!!>>>R-A-G-N-A-R-O-K

Up!!>>>This page หน้านี้แหละก๊า^^

เค้าวันกันว่าโชคร้ายมักจะตามด้วยโชคดี

ความจริงเรื่องนี้เกิดตั้งนานแล้วแหละแต่อยากพูดอะ

เค้าบอกกันว่าโชคร้ายมักจะตามด้วยโชคดี

แล้วทำไมไม่เป็นกับเรามั้งฟ่ะ="=

ตอนเช้าออกจากบ้านตั้งแต่ตี5ไปขึ้นรถ

พึ้ง~เสียงเข็มกลัดติดกระดุมเสื้อหลุดกลางทางแล้วดันเป็นเม็ดล่างอีก

ก็ต้องปิดๆพุงไม่ให้แพลมออกหุหุ

พอก้าวออกจากรถที่แม่มาส่งปากทาง บลื่นนน....

รถเมล์ที่ถูกที่สุดผ่านหน้าไปเฉ๊ย ="= ต้องเสียไปอีก9 บาทขึ้นรถแอร์ไป

แถมไม่ได้นั่งอีกกรรมจริง ="=

ไอ้ที่พูดไปข้างบนไม่ค่อยจะหนักหนาเท่าไหร่

พอมาถึงทีหมายก็ขึ้นรถตู้ไปเย้ได้นั่งแย้ว >w<

ออกไปได้10นาที ปุ๊ง!!! ฟี้ๆๆๆๆๆๆ

ยางแตก!!!! ยางแต๊ก!!!!!!!

เซงจอร์จเลยต้องลงรถตู้แล้วอาศัยรถของพี่สาวใจดีให้นั่งแท๊กซี่ติดกะพี่เค้าฮี้วๆ>w<

แต่ก็เจอรถติดนั่งหลับคร้อกกกกกกกก

แต่พอได้สติตื่นมาพร้อมกับพี่เค้าสกิดบอกว่า

"...น้องนั่งหุบขาหน่อย........"

อายแทบแทรกรถแท๊กซี่กรี๊ดแต่เราก็ใส่กระโปรงหุบดูแล้วมันก็ไม่ได้กาง90องศาขึ้นไปนิหว่า="=a

พอถึงหน้าป้ายรถเมล์ที่ต้องลงก็ขอบคุณพี่วใจดีกานเสร็จก็รอรถ

โอ้มาเร็วทันใจดีจัง^^ แล้วก็ได้เจอเพื่อนร่วมอุดมการณ์สายแล้ว

ตอนแรกนึกว่าจะสายซัก5นาที

ครึ่งชม.ครับท่านครึ่งชม.!!! แถมวันนั้นก็เป็นวันไหว้ครูกับบายศรีพอดีเลยฮือๆๆ

แต่ยังดีที่พวกภารโรงยังให้เข้า^^ แต่ต้องติดกระดุมบนสุด กำซิคะแบบนี้T_T

เลยต้องซื้อกระดุมแผงใหม่แต่เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรมากมาย

พอเข้าไปนั่งก็ได้นั่งแยกกับเพื่อนก็ทำพิธีเสร็จ(ได้ซะที)ก็ออกจากหอประชุม

ก่อนออกก็ทำพิธีแจมเข็มกลัดนักศึกษาอย่างเป็นพิธีที่ซาบซึ้ง

"เอ้านักศึกษาเข้าแถว เอ้าลงมาๆๆๆ นั้นน่ะแถวนั้นอาจาร์ยว่างอยู่เฮ๊ยไปหยิบๆ เฮ๊ยอย่าเบียดกันๆ เฮ๊ยตัดแถวเด่ะไปแถวนู้นไป๊ๆๆ"

ซึ้งจริงๆ TwT

พอลงมาเวร็จก็ตามหาเพื่อนกัน เย้ เจอมันแล้ว

เดินดุ่ยๆๆๆ พลัก กึ๊ก

ตกตึกค่ะ ตกตึก ขาเกือบเคล็ด

เย้ไนที่สุดก็มีข่าวดีว่าอาจารย์ไม่สอน วี้ว~

พอรู้เสร็จเดินไปกำลังจะข้ามถนน

ปรี๊นนนนนนนนนนนน เอี๊ยดดดดดดดดด

เกือบลงไทยรัฐหน้า1แหนะเรา="=

พอทำหน้าเหลอหลาเสร็จก็เดินต่อไป

เอาหละปายรถเมลล์!!!

ในใจคิด ตูจาเจออะไรอีกหว้า รถเมลล์จาเฉี่ยวตูแน่เลย

ทันตาเห็นคับทั่น โบกเสร็จ แว๊บบบ หวืดดดด แขนข้าน้อยเกือบหลุดกลิ้งขลุกๆกลางถนน

แถมคันนั้นดันขึ้นไม่ได้อีกเพราะมันสุดสายฮือๆๆ TwT

พอขึ้นรถเมลล์เสร็จก็ต้องต่อรถตู้ไปอีก

หลับ.....

ตื่นมาได้จังหวะพอดีอ้าตะโกนออกไป

"จอดวัดลาดปลาดุกด้วยค่ะ" อ้าจะถึงแหละ (อีโมชั่นประกอบการพูด = =)

"จอดวัดลาดปลาดุกด้วยค่ะ" อ้าเลยนิดนึง (อีโมชั่นประกอบการพูด ="=)

"จอดโว๊ยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!" อ้า....เลยไปไกลแล้ว (อีโมชั่นประกอบการแหกปาก =""=)

จอดเสร็จคนในรถก็ช่วยกันพูดเหมือนกัน ซึ้งในน้ำใจขอบคุณค่าTwT

พอขึ้นมอเตอร์ไซต์รับจ้างเข้าบ้านเสร็จลงรถ

สะดุดเนินอีกแล้ว

ถ้านับว่าวันนั้นสะดุดกี่ครั้ง....

อืม.....ทุกครั้งที่เดินบนทางเท้า...อืมใช่ๆ

แต่ก็ยังดีที่กลับมาอย่างปลอดภัย....ซะที่ไหน

ก่อนเข้าบ้านพื้นลื่นหัวเกลือบทิ่มประตูไม้...เฉียดตาย

ขึ้นบันไดบ้านสะดุดเสร็จลื่นตกมาไม่กี่ชั้น(ยังดีๆ)

เจอซากจิ้งจกตายในห้อง

ไม่มีข้าวกินต้องกินข้าวไข่ดาว

ลืมปิดกระทะบ้านเกือบไฟไหม้รู้แต่ว่าตะหวิวละลายคากระทะ

คอมเกือบเจ๊งโดยไม่รู้สาเหตุ

ทะเลาะกับแฟนโดยไม่รู้ว่าทะเลาะเรื่องอะไร(มันเองก็งง)

ตอนนอนดันนอนไม่หลับหลับตอนเที่ยงคืนตื่นมาก็สายเกือบไม่ทันรถ

เย้~โชคร้ายถึงเช้าวันถัดมาเลยฮี้วๆ

ลองนับดูเรื่องที่โชคดีก็มีนะ

>>ได้ขึ้นแท๊กซี่ฟรี

>>ไม่ต้องเรียน

>>กลับบ้านปลอดภัย

>>ได้กินข้าวไข่ดาว

>>บ้านไฟไม่ไหม้เย้ชอบข้อนี้จัง

อืม...แค่นี้เองหรอ ={}= โอ้ไม่นะเอ้อก็ยังดีที่ไม่ตาย =w=

เอาเป็นว่าชีวิตมันไม่แน่นอนจริงๆเลยแต่ก็ได้อยู่อย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว